ชีวิตหีๆของกะหรี่ตัวผู้

                     คืนนั้น ผมนอนไม่หลับ เฝ้ารอแฟนกลับบ้าน นั่งจินตนาการว่าป่านนี้เธอกำลังโดนใครทำอะไรอยู่ที่ไหน แล้วก็มานั่งคิดว่ามีแฟนเป็นกะหรี่มันน่าปวดใจนะ แล้วหันมามองตัวเอง คิดถึงคนอื่น ใครเขาจะมาเอาผมทำแฟน ในเมื่อมันเจ็บปวดขนาดนี้ ผมรอ และคิด และคาดว่าโน่นแหละ สายๆ เที่ยงๆ คงกลับ งานไม่ผ่านเอด้วย ไม่ชัวร์ยังไงไม่รู้สิ ลูกค้าก็ไม่รู้คัดหรือเปล่า แฟนเราก็ไม่ได้ช่ำชอง คิดไปต่างๆ นานา แล้วก็มานั่งคิดว่าเรากำลังทำผิดอยู่หรือเปล่า ที่เราตัดอะไรหลายๆอย่างออกไปเพื่อความรักและการอยู่ด้วยกัน เราเลือกที่จะปล่อยให้แฟนไปนอนกับใครๆ เพื่อแก้ปัญหาเงินไม่มีใช้ ดูแล้วไม่ค่อยน่าจะเป็นสิ่งดีหรือเปล่า ความไม่แน่ใจ ลังเล ก่อตัวขึ้นในใจ มากมายเหลือเกิน

                     ผิดคาด เธอกลับมาเช้ามืด สีหน้าไม่แฮปปี้เอาซะเลย ผมก็ไม่แฮปปี้เช่นกัน ผมไม่ถามว่าเธอไปเจอแบบไหนอย่างไรมา ถึงได้บูดกลับมาแบบนี้ ผมได้แต่นั่งกอดปลอบใจ และไม่ได้พูดอะไรกันอยู่นานมาก จนเธอเอ่ยปากว่า "เค้าจะกลับบ้านนะ" ผมก็ยังคงนิ่งเงียบ ผมรู้ เป็นแบบนี้เราไม่มีความสุขนี่ ปัญหามาเร็วกว่าที่ควรจะเป็น ไฟหมดเสียแล้ว ทั้งผมและเธอ ไม่แฮปปี้กับสิ่งที่เกิดขึ้น เราคิดว่าต่อไปถ้าเป็นแบบนี้อีกเรื่อยๆ สุขภาพจิตคงเสีย นอกจากรักแล้วมีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ด้วยกันอีก จนผมพูดออกไปว่า "งั้นเราเลิกกันไปเลยนะ"  ในใจผมน่ะคิดว่าเมื่อเธอเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว แปลว่าเธอรับสภาพชีวิตคู่ของเราไม่ได้แล้วหละ ให้เธอกลับบ้านไปน่ะดีแล้ว

                     ผมไม่โทษตัวเองที่เป็นกะหรี่ แล้วทำมาหาแดกอย่างอื่นไม่เป็น ผมตัดสินใจที่จะเลือกเดินทางนี้เอง แต่ผมอาจจะเห็นแก่ตัวสักหน่อยที่พยายามให้ความสุขในชีวิตลดน้อยลงให้น้อยที่สุด แทนที่จะยอมเสียไปเยอะๆ เพื่อคนรัก เพื่อความรัก แต่ผมก็ไม่โทษเธอที่รับไม่ได้ ผมขี้เกียจจะต้องมานั่งพูดนั่งเคลียร์กันว่าเออผมเป็นกะหรี่นะ ต่อไปข้างหน้าผมยังจะต้องขายทั้งหน้าทั้งหลังให้กับใครๆที่ไม่รู้จัก จะอยู่ได้ไหม รับได้ไหม แล้วคุณทำบ้าง ผมรับได้ไหม อะไรอย่างไรเพื่ออะไร ไม่เอา ไม่คุย สรุปกันง่ายๆสองสามประโยคพอ

                     การใช้ชีวิตคู่มันคงยากเกินกว่าที่คนอายุ 21 อย่างผมจะเข้าใจ ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าทำไมรักแล้วต้องมาแชร์ ต่างคนต่างมีความสุขไม่ได้เหรอ? ไม่ได้นะสิ เพราะความสุขของอีกคน ทำร้ายอีกคนก็มี แล้วความฝันล่ะ พอรักแล้วความฝันหายไป จะต้องทิ้งมันไปเหรอ มองกลับกัน เราก็ไม่อยากให้คนรักต้องทิ้งมันไปนะ เราเองเหลวแหลกอย่างไร เราไม่เคยสนใจ เพราะมันชีวิตเรา แต่เห็นคนรักขายตัวเสือกสะดิ้งเป็นทุกข์ใจ ทั้งๆที่คนรักจะต้องเห็นเราขายตัวไปอีกนาน ทุกอย่างสับสนไปหมด ในหัวเหมือนมีอะไรรกๆ แต่ก็เหมือนว่างเปล่า บางทีผมก็คิดว่าผู้หญิงคนหนึ่ง ผมดูแลเธอไม่ได้เหรอ ผมให้ความสุขไม่พอเหรอ ผมมีเงินไม่พอเหรอ ถึงได้ยอมให้เธอไปนอนกับใครๆ ถ้าไม่ยอม ผมจะกลายเป็นคนเรื่องมาก ก้าวก่ายชีวิตความคิดเธอหรือไม่ รักกันแล้วมาห้ามอย่างนั้นห้ามอย่างนี้ มันถูกหรือ และคิดอะไรไปอีกเยอะ

                      เรากอดกันอยู่แบบนั้น จนเธอบอกว่า "งั้นเอากันส่งท้ายดีไหม"  ทันทีครับ ไม่พูดพร่ำทำเพลง เอากันบนโต๊ะกินข้าวนั่นแหละ เอาเสร็จหลับ เที่ยงๆ ตื่นมาเห็นเธอนั่งเล่นเน็ต ผมเดินไปดู อ้าว กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับเลบานอน การสนทนาจึงเริ่มต้น

                       "ไม่ไปแล้วไม่ใช่หรือ"
                       "เปลี่ยนใจแระ"
                       "งั้นไม่กลับบ้านแล้วดิ"
                       "เออสิคะ"
                       "งั้นเราก็ไม่ต้องเลิกกันแล้วสิ"
                       "เลิกกันได้เหรอ รักกันออก"

                       คำว่า "รักกันออก" นี่ปิดประเด็นเลยนะ เพราะผมรักเธอนี่นา ยังไงเสีย ชีวิตคู่ก็คือการแชร์ เราเอาชีวิตอิสระของเราเข้าไปแลกเอาความรักมา ก็ต้องจ่ายด้วยการรู้จักแชร์ เราไม่เคยรู้ว่าความรักคืออะไร ทำไมเราต้องมีมัน แต่เราก็คงจะแลกอะไรหลายๆ อย่าง เพื่อให้ได้มันมา ผมคิดว่าถ้ามันมีปัญหาอะไรอีก เราก็คงจะค่อยๆแก้ไขมันไป จนมันสุดทางจริงๆ เสียก่อน ค่อยคิดเลิกกัน ส่วนแฟนผม ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปซะอย่างงั้น

                       หลังจากเที่ยงนั้น เราก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเหมือนเดิมซะเฉยๆ ทั้งที่เพิ่งบอกเลิกกันมา แปลกดีนะ แล้วนี่ผมก็เงินหมดอีกแล้ว ปั่นไม่ทันจริงๆ ยุให้แฟนไปสมัครงานพวกงานสุจริตก็ไม่เอา บอกยุ่งยาก กฏเยอะ เหนื่อย ทำทั้งวัน ได้เงินน้อย ผมจะบ่นก็ไม่ได้ เพราะผมก็คิดแบบนั้น -*-  ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย เอาวะ ถือว่าเสียวแล้วยังได้เงินใช้ วิน-วิน ไป