ชีวิตหีๆของกะหรี่ตัวผู้

                   ผมคิดว่าผมเลิกเขียนบล็อกไปแล้ว ตอนแรกที่ผมมาเขียน เพราะผมมีปัญหา
แล้วผมไม่มีใครที่จะคุยด้วยได้ ผมเลยมาคุยกับใครก็ได้ที่เข้ามาอ่าน ผมระบายออกมาเป็นอักษร
ต่อมาปัญหามันก็คลี่คลายไปด้วยตัวของมันเอง และผมอาจจะทรยศต่อบล็อกของผมนิดหน่อย
ตรงที่พอชีวิตผมเข้าที่ ผมมีความสุข มีเมีย ผมก็ไม่อัพบล็อกอีกแล้ว ผมใช้เวลาของพวกเรา
อย่างคุ้มค่า เราอยู่ด้วยกัน พยายามทำทุกสิ่งให้เรามีความสุขทั้งสองคน พยายามไปหลายอย่าง
มันก็สำเร็จไปด้วยดี พวกเรามีความสุขจริงๆ คุ้มค่าที่ต้องแลกอะไรต่อมิอะไรไปเสียมากมาย
แต่พอวันหนึ่งเราไม่มีอะไรให้พยายาม ไม่มีจุดมุ่งหมายที่จะทำหรือไปที่ไหน ก็เหมือนเชื้อไฟมันมอด
และเราก็ต้องยอมรับความจริงให้เร็วที่สุดว่ามันจบแล้ว เราถึงจะเจ็บปวดน้อยที่สุด

                  ผมไม่เคยคิดไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก ผมไม่งมงายพอที่จะมานั่งฝันอยู่ตลอดเวลาที่มีรักว่า
รักจะเที่ยงแท้และยั่งยืนตลอดไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจดูแลมัน ผมไม่เคยกลัว
วันที่มันต้องจบ แม้จะไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แต่พอมันเกิดขึ้นจริงๆ เหมือนหัวใจมันเกิดรอยร้าว ในวันที่ที่นี่
บ้านสูงๆหลังนี้ ยังมีเธอ ภาพความสุขในวันนั้นกลับมาทำร้ายตัวผมเองในวันนี้
สวนหย่อมที่ผมอุตส่าห์ถมสระว่ายน้ำด้วยดินมากมายที่ผมอุตส่าห์แบกมันชึ้นลิฟต์มาตั้งหลายชั้น
ถมจนเต็ม จนปลูกหญ้าปลูกต้นไม้ ทำมาด้วยกันจนเสร็จ แต่วันนี้ผมกลับต้องมานั่งๆ นอนๆ
บนสวนหย่อมของผมเพียงลำพัง ทั้งที่ตอนสร้างมัน เราวาดฝันจะอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ผมจะต้องมา
นั่งดูต้นปาล์ม ต้นโมกข์ ต้นปีบ ต้นห่าเหวอะไรสารพัดนี่เติบโตขึ้นมาโดยไม่มีเธอ
คิดแล้วแทบอยากจะถอนมันทิ้งให้หมด แต่ถ้าหากว่านั่นคือผลงานที่เกิดจากความรักในครั้งหนึ่งของชีวิต
ผมก็ไม่ควรไปทำลายมัน ผมเลยลุกจากสวนนั่นเข้ามาในบ้าน แล้วมานั่งเขียนบล็อกอีกครั้ง
เพราะตอนนี้ผมไม่มีความสุขอีกแล้ว

                   หลายเดือนที่เราอยู่ด้วยกันมา เรามีความสุขเหลือเกิน จนคิดว่าคู่รักคู่อื่นจะต้องอิจฉาเราแน่ๆ
ที่เรารักกันได้ขนาดนี้ บัดนี้สิ พวกเขาคงสมน้ำหน้าผมกันแล้ว เพราะความรักของผมเดินทางมาถึงจุดจบแล้ว
และผมก็กลับมาอยู่คนเดียวอีก ผมเป็นคนที่สามารถทำใจอะไรได้ง่ายมากๆ เป็นนิสัยที่ผมว่ามันดีกับตัวผมเอง
แต่มีข้อแม้นะ ว่าสิ่งของเอยคนเอย ในอดีตที่อยากลืมนั่น จะต้องถูกกำจัดไปให้หมด แต่คราวนี้อดีตนั่นเกิดที่นี่
จะกำจัดอะไรไปได้ยังไง ผมต้องอยู่ที่นี่ มองดูเครื่องปั่นที่เราเคยปั่นเหล้าดื่มกันทุกวัน เตียงที่เรานอน
ด้วยกันทุกวัน มุมครัวที่เราทำเลอะเทอะ ห้องน้ำที่เคยอาบด้วยกัน รูปภาพที่วาดด้วยกัน
ไมค์ที่เคยร้องเกะด้วยกัน สวนที่ถมและปลูกมาด้วยกัน ขอบดาดฟ้าที่เราเคยยืนมองดูข้างล่างด้วยกัน
และอีกสารพัดสารเพที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ มันคอยทิ่มแทงใจผมอยู่ตลอด

                   แต่ว่าสิ่งที่มันจบไปแล้วมันก็คือจบไปแล้ว เป็นพาสเพอร์เฟ็คเทนส์ ผมก็จะต้องทำใจให้ไว
และผมก็คงเขียนบล็อกนี้ต่อไปอีก และหวังว่าผมจะมีเรื่องดีๆในชีวิตเข้ามาให้เร็วๆหน่อย
ถือว่าทดแทนไอ้ที่ผมเคยอยู่ในฝันทั้งที่ยังลืมตา