ชีวิตหีๆของกะหรี่ตัวผู้

หายไปนานเสียจนลืมไปหมดเลยว่าเอาภาพเฮดภาพแบ็คกราวด์ใส่บล็อกยังไง >,<
ผมอุตส่าห์ไปฝึกฝนวิชาโฟโต้ช็อพมา กะว่ากลับมาจะโชว์ให้เต็มที่
สุดท้ายนั่งมึนหน้าจอเป็นชั่วโมงครับ แต่ก็นะ ในที่สุดมันก็เสร็จแล้ว
ตีมใหม่ของบล็อกผม ใครจะว่าไงไม่รู้ แต่ผมว่ามันดูดีขึ้นเยอะ จากไอ้อันเลือดสาดนั่น
ซึ่งเพื่อนทำให้ คิดคอนเซ็พท์อะไรทุกอย่างเพื่อนทำหมด แต่อันนี้ผมทำเอง
ก็ยังคงชื่อบล็อกเอาไว้ เพราะผมชอบ มันแบบ เน้น เจาะประเด็น และโดน

พูดพล่ามทำไม รีบเขียนดีกว่า ว่าผมหายไปไหนมาเป็นชาติ
คือว่า ผมไปค้าขายแรงงานที่ต่างประเทศมา ตอนเอบอกผมว่าจะให้ไปทำงานต่างประเทศ
ผมก็กะว่า โอ้ ญี่ปุ่นแน่ๆเลย ความฝันอันสูงสุดของผมเลยนะ ถ้าได้ไปขายตัวที่ญี่ปุ่น
ถือว่าประสบความสำเร็จในสาขาวิชาชีพกันเลยทีเดียว ผมเลยถามเอ ว่า.....

"ไปญี่ปุ่นเหรอครับ ผมต้องกันคิ้วนะสิทีนี้"

"เปล่า ไปมาเลย์ ตัวล่ำๆยุ่นไม่เอา ยุ่นเอาผอม มาเลย์ชอบ"

จ๊ากโคตรๆ ครับท่าน
T..T จุกนิดๆ แล้วประเทศเคร่งแบบนั้น มีกะหรี่ด้วยเหรอ?
แล้วผมเป็นกะหรี่ชายอีก มันจะไปรอดเหรอ แต่พอเห็นค่าจ้างแล้วตาลุกเคลุกทันที
ไอ้หน้าเงินอย่างผมรีบตอบตกลงโดยใช้ไข่คิดแทนสมอง มันมีค่ากินอยู่ เบี้ยเลี้ยง
ค่าตัว คอมมิชชั่นต่างหาก ค่าโชว์ตัวก็มี โชว์หน้าโฮสต์เฉยๆ ก็ได้ตัง แนะนำลูกค้าก็ได้ตัง
ตังๆๆๆๆ แบงค์พันปลิวว่อนในหัวกบาล หลังจากนั้น 1อาทิตย์ก็ออกเดินทาง
ผมว่าจะมาอัพบล็อกบอกไว้ก่อน แต่บังเอิญคอมเจ๊ง ก็เลยหายไปเงียบๆซะอย่างนั้น

พอไปถึงโน่น ตกใจ นี่เหรอมาเลย์เซีย นี่แค่โฮสต์สาขาเล็กๆ ยังใหญ่โตหรูหรา
อย่างกับเกสต์เฮาส์ราคาแพงๆ ที่เจ๋งมากๆก็คือมียิมใหญ่โตมากกกกกกกกก
เครื่องออกกำลังกายเพียบพร้อม ชอบมากเลยอันนี้ แล้วผมก็มีผู้ช่วยหนึ่งคน
เขาจะคอยแนะนำเรื่องการแต่งตัว การวางตัว มารยาทและธรรมเนียมต่างๆ
เขาอยู่กับผมหนึ่งอาทิตย์ พอเทรนผมเสร็จพร้อมใช้งาน ผมก็ได้ออกศึกทันที

คืนแรก เจอลูกค้าผู้ชาย พระเจ้า!! เป็นอาบังตัวใหญ่มาก แล้วขนดกมาก
แล้วที่ผมเกลียดที่สุด เคเวอร์มาก แล้วเราก็ต้องเต็มใจบริการไง ก็อาชีพ
เอาเป็นว่าคืนแรก ผมอ่วม อรทัย เอาวะมันได้เงินคุ้มดี

คืนที่สอง ชุ่มชื่นหัวใจจริงๆ เจอมาดามใจดี หน้าตายิ้มแย้ม อายุมากแต่สวย
แกหลบสามีมาเที่ยวโฮสต์ แต่พอตอนเอากัน แกแปลงร่างเป็นสฟิงซ์
ถามคำถามผม แล้วขอโทษ ถามเป็นภาษาอังกฤษ! ผมจะทำโง่ก็ไม่ดี
เดี๋ยวจะหาว่ากะหรี่ไทยไร้การศึกษา(ผมมีนะการศึกษา แต่ตกอังกฤษอะมีไรไหม)
แล้วแกก็ถามอยู่นั่น ผมก็ตอบเยสๆๆ ไป แล้วพยายามใช้วิชามารทั้งหลาย
ทำให้แกสนใจร่างกายผมมากกว่าคำถามสฟิงซ์นั้น ไม่เป็นผล ถามอยู่งั้น
พอเสร็จสมอารมณ์หมาย แกก็กลับเป็นมาดามใจดีอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
งงสุดๆครับ

หลังจากนั้นมา ผมไม่เคยได้เจอของง่ายเลยสักครั้ง คนที่นี่เป็นยังไงกันนะ
เหมือนเก็บกดอะไรสักอย่าง เป็นพวกที่ไม่มีความสุขกับเซ็กส์แบบปกติ
แล้วลูกค้าก็ส่วนมากเป็นผู้ชาย จนประตูหลังผมเริ่มมีอาการแปลกๆแล้ว
เขามีรักษาอาการหรือทำอะไรคล้ายๆรีแพร์กันไหมเนี่ย เสียแมนหมดว่ะ

แต่แล้วผมก็มีความรัก อีกครั้ง กับสาวเวียดนาม ลูกค้านั่นแหละ
เธอน่ารัก แต่มาโซ เธอสวย ผมยาว ผิวสีแทน แต่โรคจิต
ไม่รู้ยังไงผมไปปิ๊งเธอคนนี้ เธอเป็นคนที่สอนผมทำโฟโต้ช็อพ
ด้วยภาษาอังกฤษอีกแล้ว -..- ก็ลุ่มๆ ดอนๆ กันไปครับ สุดท้ายก็เวิร์ค
ได้ออกมาเป็นตีมบล็อกนี้ มันเลยดูหวานไปหน่อย เพราะทำไปคิดถึงคนรักไป
ป่านนี้เธอคงกำลังรีดนมวัวอยู่ เธอทำหาร์ม ตกเย็นก็จะออกมาเที่ยว
เที่ยวโฮสต์อาทิตย์ละครั้ง ไม่มีผมแล้วเธอก็คงไม่รู้สึกอะไร เพราะ
นี่เป็นการรักเขาข้างเดียวครับ ผู้หญิงไม่รู้เรื่องด้วยเลย ฮะๆ

กลับมาถึงบ้าน บ้านที่ฝากให้เพื่อนดูแล เน่าที่สุด!! ต้นไม้ตายห่าหมด
คอมหายไปไหน? โซฟาหายไปไหน? ทีวีอยู่ เกมหายไปไหน? อะไรกันวะ
พวกเพื่อนกินเนี่ย สั่งเหมือนสั่งขี้มูก น้ำไฟก็ไม่มีใครจ่ายให้ ดีนะที่เจ้าของตึก
เขาจัดการให้ผมก่อน เพราะรู้จักกัน เขารู้ว่าผมไม่โกง คิดแล้วแค้นชิบเป๋ง
ได้เงินมากองโตนี้ ผมว่าจะรื้อดาดฟ้านรกนี่ทำใหม่หมด
ตามฟอร์มผมแหละ มีเงินปุ๊บต้องหาเป้าหมายเพื่อใช้เงินทันที

ส่วนงาน ตอนนี้ขอพักงานยาว ไม่ไหว ชอกช้ำจากมาเลย์
เออลืมเล่าว่าผมไม่ได้ออกกำลังกายเลย อาหารชั้นดีที่เขาขุนผมก็ไม่ค่อยกิน
เหมือนเป็นโรคคิดถึงบ้าน มันซึมๆ แล้วลูกค้าก็โหดร้ายทั้งนั้น
ทำให้ผมต้องใช้เวลาทั้งหมดรักษาตัวและพักผ่อน ไม่ได้เที่ยวไหนเลยด้วย
แล้วก็ไม่ได้ซื้อของดีๆกลับมา กลัวเป็นแบบเลบานอนอีก

จบก่อนดีกว่า เพราะผมเหนื่อยมากเลยกับบล็อก

เพลงก็ลืมไปแล้วว่าโพสต์ยังไง ใส่โค้ดยังไง ใช้เพลงเก่าไปก่อน